Illustration: Shrikrishna-Patkar Αγαπημένοι μου γονείς, Να ’μαστε λοιπόν εδώ, λίγες μέρες πριν τις —κατά τα λεγόμενα— «καθοριστικές» εξετάσεις. Μια απαιτητική περίοδο που τη ζούμε όλοι μαζί. Μέσα στο μυαλό μας, στο σπίτι, στις μικρές καθημερινές στιγμές. Αντικατοπρίζεται στον τρόπο που μιλάμε, αλλά και σε όσα δεν λέμε. Καθρεφτίζεται στα βλέμματα, στις παύσεις, στην ένταση που πότε φαίνεται και πότε απλώς υπάρχει. Ως άνθρωποι που βλέπουμε τα παιδιά μας να προσπαθούν, να κουράζ

Credit: Getty Images/iStockphoto Αγαπημένο μου λυκειόπαιδο, σου γράφω με όλη μου την αγάπη... Αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, τότε βρίσκεσαι αυτές τις μέρες λίγο πριν τις εξετάσεις και μάλλον δεν χρειάζεται να σου περιγράψω πώς νιώθεις. Το ξέρεις ήδη. Το άγχος είναι εκεί — άλλοτε σαν ένας χαμηλός, σταθερός θόρυβος στο βάθος κι άλλοτε σαν κάτι που ανεβαίνει απότομα και σε κατακλύζει. Μπορεί να εμφανίζεται στο σώμα σου (στο στομάχι, στο κεφάλι, στον ύπνο σου), στη σκέψη σου («κι α

Η εφηβεία σε εξεταστική εκκίνηση Καθώς μπαίνουμε στην τελική ευθεία των απολυτήριων και εισαγωγικών εξετάσεων, η πίεση κορυφώνεται και αρχίζει να διαμορφώνεται μια ανησυχητική και –δυστυχώς πια– γνώριμη και προβλέψιμη εικόνα στο ιατρείο. Κλασικός Μάιος. Κλασικό σενάριο. 17χρονος προσέρχεται με παραπομπή από τον παιδίατρο για παιδοψυχιατρική αξιολόγηση, λόγω έντονου άγχους που έχει εμφανιστεί τους τελευταίους μήνες. Η εικόνα του είναι χαρακτηριστική: ένας έφηβος ευγενικός και

Πρόσφατα ήρθαν στο ιατρείο δυο γονείς με αίτημα να ξεκινήσει το παιδί τους ψυχοθεραπεία. Περιληπτικά, μου περιέγραψαν ένα εφηβάκι με έντονες υπαρξιακές αναζητήσεις, υπεραναλυτική σκέψη και τάση να πέφτει ψυχολογικά ανά περιόδους. Οι γονείς, εν τω μεταξύ, ήταν πολύ συνεργάσιμοι, λογικοί και ανοικτοί να μιλήσουν για τα δικά τους θέματα, τις δικές τους ανασφάλειες αλλά και την αδυναμία τους να στηρίξουν συναισθηματικά το παιδί τους «όταν παθαίνει αυτές τις κρίσεις». Μιλήσαμε με

Αρκετοί γονείς παιδιών ,συνήθως 3 με 12 ετών, χρησιμοποιούν πολύ (μα πάρα πολύ!!) τον όρο Gentle Parenting στις συζητήσεις που κάνουμε στο ιατρείο. Παρατηρώ πως ασπάζονται αυτή τη "σχολή' διαπαιδαγώγησης γιατί δεν θέλουν να είναι αυταρχικοί, όπως λένε, σαν τους δικούς τους γονείς. Το παρατηρώ κι αντί να κάτσω, ως νοήμων άνθρωπος, να χαλαρώσω Σαββατιάτικα, ξαμολιέμαι στο ψάξιμο πληροφοριών αντ' αυτού. Αφού έψαξα που έψαξα, παραθέτω μια σειρά απο κάποιες πληροφορίες που βρήκα,

Κάποια περιστατικά των προηγούμενων εβδομάδων στάθηκαν αφορμή για τη σημερινή ανάρτηση! μια ανάρτηση που παίζει στο μυαλό μου αποσπασματικά, σαν σκηνές από το Θέατρο του Παραλόγου... Σκηνή 1: Το μαμαδογκρουπ Μια επικέιμενη σχολική πενταήμερη εκδρομή στο εξωτερικό. Ο έφηβος γιός μου φτιάχνει τη βαλίτσα του. Ξαφνικά, ήχος μηνύματος. «Μπορώ να σε βάλω σε ένα μαμαδογκρουπ για να αλληλοενημερωνόμαστε για τα νέα των παιδιών μας;» διαβάζω. 16χρονα! Εφηβεία! Κι εμείς εδώ, οι γονείς,

Η στιγμή που ένας γονιός ακούει για πρώτη φορά ότι το παιδί του ενδέχεται να αντιμετωπίζει μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή είναι βαθιά...

Ζούμε σε μια εποχή που, επιτέλους, μιλάμε περισσότερο για την ψυχική υγεία — ακόμα και για την ψυχική υγεία των παιδιών και των εφήβων....

Ζούμε σε μια εποχή όπου η παιδεία έχει γίνει περισσότερο πεδίο ανταγωνισμού παρά ουσιαστικής μάθησης. Όλο και περισσότερα παιδιά —από το...