«Δεν θέλω να ζω.»

Όταν ένα παιδί λέει κάτι που φοβόμαστε να ακούσουμε

Υπάρχουν φράσεις που κανένας γονιός δεν θέλει να ακούσει.

«Δεν αντέχω άλλο.»

«Θέλω να πεθάνω.»

«Θα ήταν καλύτερα αν δεν υπήρχα.»

«Δεν θέλω να ζω.»

Και όταν τις ακούσουμε, ο φόβος μπορεί να μας κάνει να απαντήσουμε γρήγορα:

«Μην λες τέτοια πράγματα.»

«Δεν το εννοείς.»

«Μα τι σου λείπει;»

«Το λες επειδή είσαι θυμωμένος.»

Μπορεί πράγματι να ειπώθηκε πάνω στον θυμό.

Μπορεί να ήταν ένας τρόπος να εκφράσει ένα παιδί απόγνωση που δεν ξέρει πώς αλλιώς να περιγράψει.

Μπορεί όμως να υπάρχει πραγματικός αυτοκτονικός ιδεασμός.

Δεν χρειάζεται —και δεν πρέπει— να αποφασίσουμε εμείς πόσο “σοβαρά” το εννοούσε.

Χρειάζεται να το πάρουμε σοβαρά.

Να μείνουμε ήρεμοι και να ακούσουμε.

Και, ναι, να ρωτήσουμε ξεκάθαρα:

«Έχεις σκεφτεί να κάνεις κακό στον εαυτό σου;»

«Έχεις σκεφτεί να πεθάνεις ή να βάλεις τέλος στη ζωή σου;»

Πολλοί γονείς φοβούνται (πολύ εύλογα) αυτές τις ερωτήσεις.

Κι αν του βάλω ιδέες;

Δεν του βάζουμε.

Το να μιλήσουμε ανοιχτά για την αυτοκτονία δεν δημιουργεί αυτοκτονικές σκέψεις. Μπορεί, αντίθετα, να δώσει σε ένα παιδί την ευκαιρία να πει αυτό που μέχρι τότε κουβαλούσε μόνο του.

Αν η απάντηση μας ανησυχήσει, δεν το αφήνουμε μόνο του και δεν περιμένουμε απλώς «να του περάσει». Αναζητούμε άμεσα κατάλληλη επαγγελματική βοήθεια.

Σήμερα, 10 Σεπτεμβρίου, ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας Πρόληψης της Αυτοκτονίας, ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο μήνυμα:

Δεν χρειάζεται να έχουμε τις τέλειες λέξεις ή τις τέλειες απαντήσεις.

Χρειάζεται να ακούμε. Χωρίς να φοβόμαστε τις δύσκολες λέξεις του παιδιού, ώστε να μην διατρέχουμε τον κίνδυνο να μην τις ακούσουμε. Αν το παιδί αντιληφθεί ότι αναστατωνόμαστε, θα κλειδώσει και θα σιωπήσει.

Ρωτάμε. Ακούμε. Παίρνουμε στα σοβαρά. Ζητάμε βοήθεια.