«Ανεξάρτητοι» έφηβοι, «πράσινα» άλογα κι άλλες μικρές ιστορίες...

Κάποια περιστατικά των προηγούμενων εβδομάδων στάθηκαν αφορμή για τη σημερινή ανάρτηση! μια ανάρτηση που παίζει στο μυαλό μου αποσπασματικά, σαν σκηνές από το Θέατρο του Παραλόγου...

Σκηνή 1: Το μαμαδογκρουπ

Μια επικέιμενη σχολική πενταήμερη εκδρομή στο εξωτερικό. Ο έφηβος γιός μου φτιάχνει τη βαλίτσα του. Ξαφνικά, ήχος μηνύματος. «Μπορώ να σε βάλω σε ένα μαμαδογκρουπ για να αλληλοενημερωνόμαστε για τα νέα των παιδιών μας;» διαβάζω. 16χρονα! Εφηβεία! Κι εμείς εδώ, οι γονείς, να παρακολουθούμε και να σχολιάζουμε κάθε τους βήμα σαν σε reality show. Αρνούμαι ευγενικά. Κι όμως, μόνη στη γωνίτσα μου, κλαίω – όχι για το μήνυμα, αλλά για τη βαρύτητα της «αγάπης» που έχει γίνει αόρατη φυλακή.

Σκηνή 2: Το διαγώνισμα-παράδειγμα

Μαμά στο ιατρείο: «Ανησυχώ για την πτωτική τάση του παιδιού μου στα μαθήματα του λυκείου». Λίγα λεπτά μετά: «Διάβαζα μαζί του κάθε μέρα στο δημοτικό, στο γυμνάσιο, κάθε άσκηση, κάθε λέξη, κάθε διαγώνισμα, κάθε εξέταση». Αλάνθαστο παιδί, πλασματικά τέλειο, μέτρο της γονεϊκής ικανότητας. Ευγε γονιέ! Άριστο το παιδί σου!. Η ανεξαρτησία; Άγνωστη λέξη. Το παιδί γίνεται έμμεσα διακοσμητικό αντικείμενο, για επιβεβαίωση και επιβράβευση.

Σκηνή 3: Τα λεφτά, τα λεωφορεία και τα αυγά

Έφηβοι με ακρυλικά νύχια, λέιζερ αποτριχώσεις, branded ρούχα, πανάκριβα gadgets και ενδιαφέροντα – μια ολόκληρη παράσταση κοινωνικής επιτυχίας. Αλλά, να πάρουν το λεωφορείο ή να τηγανίσουν ένα αυγό; Σκηνή τρόμου! Κάθε μικρή απόπειρα ανεξαρτησίας προκαλεί κρίση πανικού στους γονείς, που φοβούνται όχι μόνο για την ασφάλεια, αλλά και για την εικόνα τους.

Σκηνή 4: Οι γονείς παλαιότερων γενεών

Μπαίνουν στη σκηνή οι "παλιοί" γονείς: λίγο στην κοσμάρα τους, λίγο καπνίζουν στο αυτοκίνητο, λίγο αφήνουν τα παιδιά στον αυτόματο, λίγο δεν έχουν την παραμικρή αίσθηση κινδύνου. Ωστόσο,έστω κι απο άγνοια, αφήνουν τα παιδιά να πέσουν, να σηκωθούν, να μάθουν από την εμπειρία. Χωρίς GPS, χωρίς WhatsApp, χωρίς μαμαδογκρουπ. Ένα τηγάνι, ένα λεωφορείο, ένα λάθος – και η αυτονομία γεννιέται φυσικά. Learning by doing, όπως λένε οι Αγγλοι.

Σκηνή 5: Το μεγάλο ερώτημα

Αναρωτιέμαι με ειλικρινή ανησυχία: πότε γίναμε έτσι και γιατί; Πότε η φροντίδα έγινε επίδειξη κοινωνικής αξίας και η αγάπη μέτρο γονεϊκής ικανότητας;

Σκηνή 6: Η πρόβα ανεξαρτησίας

Οι έφηβοι, εκ των πραγμάτων, πρέπει να ζήσουν κάποια στιγμή μόνοι, να διαβάσουν μόνοι, να μαγειρέψουν μόνοι, να διαχειριστούν μη ευχάριστες καταστάσεις μόνοι . Κάθε βήμα, ένα άλμα στο κενό. Η χρόνια υπερπροστασία τους έχει μετατρέψει σε μια από τις δύο ακόλουθες κατηγορίες; εύθραυστα, υπερευαίσθητα, υπεραγχώδη πλάσματα ή άβουλα, αποσβολωμένα, αδιάφορα -χωρίς κίνητρο -όντα.

Σκηνή 7: Η τελική σκηνή

Οι γονείς; Παραμένουν περήφανοι για την εικόνα ή πανικοβάλλονται για την πραγματική ζωή που ήρθε σαν τσουνάμι και έσκασε στα μούτρα τους; Όλα αυτά, γιατί ζούσαν με την ψευδή πεποίθηση οτι η αξία τους εξαρτάται από την τελειότητα του παιδιού τους – το πλασματικά τέλειο πλάσμα, που ποτέ δεν έμαθε να ζει χωρίς επίβλεψη.

Και ως θεατής, χαμογελώ πικρά: ίσως η πιο τολμηρή πράξη για αυτά τα παιδιά που μου ερχονται καθημερινά στο ιατρείο είναι να πάρουν ένα τηγάνι στα χέρια τους, να μπουν στο λεωφορείο και να χαθούν λίγο στη διαδρομή ή έστω, να κλείσουν ένα βιβλίο χωρίς γονική παρουσία… και να ανακαλύψουν ότι μπορούν να ζήσουν, ακόμη και χωρίς το αόρατο δεσμευτικό βλέμμα που τόσο χρόνια τους κρατούσε ασφαλείς… αλλά ποτέ πραγματικά ελεύθερους.